Dag 1 (27 april) Vertrek richting Fort Myers – deel 1

Nou, als het begin van de reis een voorbode is voor de rest van de vakantie, dan kan het niet meer stuk. Na een prima nachtrust, werd ik vanmorgen 10 minuten voor de wekker ging al wakker, het was 6:40. Gelijk maar de douche in en rustig alle laatste spulletjes inpakken en de koffers naar beneden. Yvonne was ook snel aangekleed en ging nog lekker een stuk met onze hond lopen, door de regen, dat wel. Om 7uur de mannen wakker gemaakt en rond 7:30 waren we wel klaar. De twee koffers, twee trolleys, twee golftassen EN de rugzak, gingen precies de auto in.



Ik had nog even snel gechecked of er files stonden, maar dat leek mee te vallen. We hadden overigens al besloten om via de Roosendaal / Bergen op Zoom te rijden ipv via Breda. Ook dat leek niet verkeerd, want er stond al een aantal km file voor Antwerpen vanuit Breda. Net iets te laat (natuurlijk) kwamen Denise en Joey aan, en we konden gelijk op weg. Dus om 7:50 reden we de straat uit, terwijl Denise onze hond meenam en Joey bij ons meeging. Yvonne reed, want om 9uur zou ik een conference call hebben, waar ik bij moest zijn.

De rit ging voorspoedig. We hoorden onderweg dat er een hele lange file ontstond tussen Breda en Antwerpen, van uiteindelijk meer dan 10km. De goede beslissing genomen dus. Vlakbij Antwerpen namen we ook voor de zekerheid de toltunnel, zodat je rechtsom Antwerpen heengaat (vanuit Nederland gezien). Ook dat was een goede beslissing, want linksom bleek ook erg druk. Het stuk van Antwerpen naar Brussel ging ook erg voorspoedig, alleen hadden we, met name het laatste stukje, wel wat last van kleine files, wat ook wel begrijpelijk is als je ziet hoe ze met de weg bezig zijn daar. Het zonnetje kwam wel net door ! Maar om 9:30 reden we het terrein al op.

We zouden ook nog even de tank volgooien voor Denise en Joey, maar natuurlijk aan de andere kant van de weg een benzinestation. Ik had het ‘slimme’ idee om, aangezien we veel te vroeg waren, dan maar voor ‘Rental Car Return’ te kiezen, dan kwamen we vast een benzinestation tegen. Prompt reden we binnen een minuut een parkeergarage binnen waar we onze huurauto konden inleveren. En alles is hier nogal oud, dus het was smal en laag hier, met onze ‘grote / hoge’ SUV geen pretje. Maar lachen des te meer. Op een gegeven moment toch een ‘exit’ gevonden en via kleine, smalle weggetjes toch weer de garage uitgereden met een bocht die je gewoon in 1 keer niet kon maken ;-) ! Ongelooflijk, maar we stonden weer buiten (waar ik overigens weer snel moest inbellen, omdat we in de garage gelijk geen bereik meer hadden …).

Daar kwamen we al snel bij de Shell uit, die we net aan de andere kant van de weg zagen. Dus tank vol en snel weer omgekeerd richting de vertrekhal. Om 9:45 konden we uitladen en precies op DAT moment moest ik natuurlijk uitgebreid het woord doen in de call, dus snel naar binnen uit de wind … Heel duidelijk was de balie van US Airways niet te vinden, maar na navragen bleek die achteraan rij 8 te zitten. En toen we aankwamen, stond er letterlijk NIEMAND in de rij. OK, we waren wel vroeg, maar ik had me al voorbereid om een hele lange rij … Even de standaard vragen beantwoorden en we konden inchecken. Ook dat ging razendsnel, golftassen konden we gewoon ‘langs de muur’ leggen en die werden dan later opgehaald. Prima, dus om 10uur liepen we al weg, met onze boardingpassen.



Bij de douane was het ook superrustig, en konden we bijna gelijk doorlopen. En door de tassencontrole was ook gelijk doorlopen. Tenminste, ik ‘piepte’ en moest dus even apart gecontroleerd worden. En Matthew zijn ‘pomp’ werd eruit gehaald en moest even gecontroleerd worden. Terwijl die van Robin precies hetzelfde is, kon hij wel gewoon doorlopen. Het flesje alcohol in de koffer (voor de pomp) werd niet ontdekt. Het ziet er toch echt precies uit als een flesje … Het zal wel.

Dit was dus allemaal razendsnel gedaan. Het is net iets over 10uur, we moeten pas over ruim 2,5 uur vliegen. En ook nog eens, we vliegen van gate B1, de eerste gate die we tegenkomen. Dat heb ik op Schiphol zelfs nog nooit meegemaakt. Yvonne gaat met Matthew vast zitten, terwijl ik met Robin nog ga proberen de lounge in te komen. Er zit een wat oudere vrouw achter de balie en geef aan dat ik met US Airways vlieg, maar Platinum ben bij KLM. Zij kijkt wat na, en volgens haar is het wel goed. Ze twijfelt een beetje, en ik vraag gelijk maar of mijn vrouw en twee kinderen ook mee mogen. Nou, nee, eigenlijk maar 1 gast. Maar ja, ik wil graag ook met de kinderen …. Nou, vooruit dan maar. Netjes geregeld dus. Robin gaat snel Yvonne en Matthew halen en om 10:15 zitten we in de lounge, aan een (simpel) ontbijtje en lekker drinken en snacks.



Om 11:45 besluiten we toch maar vast richting de gate te gaan. We mogen natuurlijk niet eerder instappen, dus willen met onze twee trolleys wel op tijd zijn. Net iets voor 12uur beginnen ze al met boarden. Eerst kleine kinderen, dan business class, dan frequent flyers en dan wij. We zijn al snel binnen en zitten keurig op rij 15. De trolleys passen makkelijk en wij zitten. Ik verbaas me, want ondanks dat alles er wel een beetje oud uitziet (stoelen, schermpjes gewoon boven het gangpad), heb ik ongelooflijk veel beenruimte. Dit is echt prima. En uiteindelijk heb ik een Amerikaan naast me (met een lege stoel ertussen), die heel de rit slaapt. Helemaal prima dus.



Het vliegtuig zit flink vol, maar hier en daar nog wel wat plekken vrij, bijvoorbeeld de stoel achter me. Mijn stoel zit ‘standaard’ in slaapstand, maar niemand die daar dus last van heeft. Ik ga lekker lezen, ik heb veel bij me. De mannen, en zelfs Yvonne, zitten veel achter hun Nintendo (nou ja, de mannen eigenlijk continu, terwijl Yvonne een oude DS gebruikt waar ik speciaal voor haar allerlei spellen op het gezet (Sudoku, etc). Dus zo vermaken we ons prima. Het vliegtuig is om 11:30 al klaar voor vertrek, maar toestemming om te vertrekken hebben we nog niet. Om ongeveer 12:10 gaan we de lucht in, iets later dan gepland, maar onderweg gaan we de schade inhalen.



Ik was verder gewaarschuwd voor het eten, natuurlijk weer ‘chicken or pasta’, en ik dacht het maar eens te proberen. En de chicken was best nog acceptabel (ik heb alleen de stukjes kip op). Daarnaast kregen we voor drinken niet alleen een glas, maar gewoon gelijk het hele blikje. Vooralsnog weinig reden tot klagen met US Airways (behalve dat ze niet in Skyteam meedoen dan ;-) !). Inmiddels zijn we ruim 3 uur onderweg, en hebben we nog ruim 5 uur te gaan.



De tijd ‘vliegt’ snel voorbij. Ik lig nog een minuutje of 45 weg te dommelen, terwijl de mannen zeker 1,5uur lekker geslapen hebben. Dat is overigens niets voor hen, het vliegtuig gebruiken zij normaal gesproken niet om te slapen. Yvonne probeert ook wat te slapen en speelt ook veel met de DS. Bij de mannen zijn de batterijen leeg, dus na het slapen gaan ze lekker lezen. Ze hebben weer dikke fantasy boeken bij zich, dat vinden ze geweldig.





We krijgen ook weer de visa formulieren. Net als op onze vorige vlucht, verbaas ik me over de onwetendheid van de bemanning. De mensen voor me zeggen dat ze het visum al op internet ingevuld hebben en krijgen eerst de ‘witte’ formulieren, maar later toch maar niets. Dat herinner ik me ook nog van de vorige vlucht naar Salt Lake City. Je zou toch zeggen dat het inmiddels wel bekend moet zijn. Leuk dat je ESTA hebt ingevuld online, maar het systeem is nog steeds hetzelfde; de groene formulieren invullen en inleveren bij de immigratie officer. Op mijn aanraden vullen de mensen voor me toch maar de groene formulieren in. Als ik opsta, zie ik de rijen daarvoor veel mensen met de witte formulieren (voor als je een visum hebt in je paspoort). Moet ik er nu iets van zeggen ? Misschien hebben ze wel een visum, dus ik zeg maar niets … Ik vraag me af, hoe vaak zou dit nog fout gaan ? Ik dacht dat het inmiddels bij de bemanning wel bekend moet zijn.

Keurig om 15uur zetten we de landing in en om 15:21 staan we aan de grond. En ongelooflijk maar waar, de eerste gate vanaf de landingsbaan is voor ons ! We kunnen snel uitstappen (en in de smurf merken we dat het bloedheet is hier), en zoals gebruikelijk ga ik op grote snelheid alvast richting de douane, samen met de mannen. En als we aankomen, zijn de rijen kort. We twijfelen welke rij te nemen, maar we kiezen toch altijd verkeerd. Overal staan ongeveer 2 à 3 mensen voor ons. Maar ook dit gaat razendsnel. En we staan binnen no-time bij de koffers, die letterlijk op dat moment de band opkomen.

We hadden verwacht de golf-tassen wel ergens anders op te moeten halen, maar wat denk je, die komen als eerste de band op ! En de koffers vlak erna. Ongelooflijk weer. We lopen weer door, geven de koffers en golftassen weer af en we mogen weer de controle door. Hier hebben ze een speciale rij voor mensen met medicijnen en kleine kinderen. Spullen op de band en we lopen zo door, zonder ook maar 1 vraag. Top dus, met nog 2,5 uur te gaan staan we al bij de gates. We staan bij A en moeten naar C. Dat is geen tram hier, maar gewoon lopen. Maar toch, de allereerste C-gate, dat is de onze !